Afgelopen weekend aan het fietsen met mijn zoontje. Hij op zijn gewone stadsfiets, ik op mijn speedpedelec.
Oneerlijke strijd, dus afspraak: maximum 14 km/u. Van Hasselt door de Wijers, over Kiewit, rustig keuvelend.
Vader-zoonmoment, heerlijk gewoon.

Op 150 meter van mijn huis: zwaailicht.
Uiteraard met de broodnodige tuut-taat.

Daar stond hij. Meneer het zwaantje.
Met vingertje in de lucht.
Je kent het wel, dat verwijzende, belerende vingertje.

“Wat  denkt meneer wat hij aan het doen is?”
 
 Ik dacht: wat denk je zelf, onnozelaar? Fietsen, dat zie je toch.
 Ik zei: “Fietsen met mijn zoontje.”
 
 “En wat voor fiets denkt meneer te hebben?”
 
 Ik dacht: agent met slecht zicht. Zie je toch? Een zwarte. Met twee wielen.
 Ik zei: “Een speedpedelec.”
 
 “En wat moet meneer dragen op een speedpedelec?”
 Weerom in combinatie met dat vingertje.
 
 “Een helm, meneer het zwaantje.” Zei ik.
 
 “Ah! Dus meneer neemt het verkeersreglement niet ernstig.”
 
 Nee makker, ik ben hier bezig met een georganiseerde staatsgreep op twee  wielen, dacht ik. Maar ik hield wijselijk mijn mond.
 
 “Dat wordt een flinke boete. En uw fietstocht eindigt hier.”
 Inschrijvingsbewijs bij?
 
 “Nee.” Mompelde ik.
 
 “Dat is een verzwarende omstandigheid.” Uiteraard weer dat vingertje.
 
 Ik begon meneer het zwaantje grondig beu te worden. Dus zeg ik, vriendelijk  maar kordaat:
 “Meneer, u heeft uw punt gemaakt. Duidelijk. Ik ben in fout. Doe uw ding. Ik  wil naar huis.”
 
 En zo geschiedde. Ik te voet verder, boete in mijn hand.
 
 Kijk. Hij had gelijk. Helm is verplicht. Inschrijvingsbewijs eigenlijk ook.  Punt.
 
 Maar het was de toon. De mini-preek. Het vingertje.
 En het genot waarmee hij mij minstens zes keer wees op mijn “problematisch  rijgedrag”.
 
 En ik dacht alleen maar: wat moet uw leven leeg zijn als dit het hoogtepunt  van uw zondag is.
 
 Helaas kom ik dat vingertje wel vaker tegen. En jammer genoeg ook op de  werkplek.
 
 Regels boven regels.
 Procedures op procedures.
 Formulieren om een ander formulier aan te vragen.
 
 Begrijp me niet verkeerd: regels zijn nodig.
 
 Maar als je mensen behandelt om ze te kunnen betrappen, dan krijg je “brave”,  geïrriteerde volwassen collega’s die gewoon wachten tot ze naar huis mogen.
 
 Bij UPspace proberen we geen  kantooragent te zijn. Het einddoel is een werkplek die werkt en werkgeluk  stimuleert.
 
 Een plek waar gezond verstand belangrijker is dan extra regeltjes. En dat  doen we samen, met respect voor jouw persoonlijke noden, je team en je  bedrijf.
 Als je durft, klik dan hier. Dan kom ik graag  eens controleren.
 
 Zonder zwaailicht.
 En zonder vingertje.
 
 PS: Die helm draag ik voortaan trouwens wel. Echt.
 En dat had ik ook gedaan met een waarschuwing.
 
 Maar dat vingertje?
 
 Dat blijft nog even nazinderen. 

PS: Nieuwe UPcast met psychiater Dirk De Wachter. Over hoe je werkplek je gedrag beïnvloedt.
Verrassende inzichten voor ons twee. En jawel: Dirk blijkt zelf gepassioneerd door architectuur.
Luister hier.

‍

‍